اعتماد و تکیه کم کن بر بقا و بود خویش

در کمر بندند گلها همچو نی پیشت میان

هم بهار عمر تو دوران چرخ آرد به سر

بی بقا گردی چو گل بر شاخ و خار اندر خزان

آنچه باقی ماند از عمرت بپرد در زمان

هر بقا کان عاریت دادند یک چندی ترا

چون نباشد باقی ای غافل بجز فانی مدان