آنچه باقی ماند از عمرت بپرد در زمان

هم بهار عمر تو دوران چرخ آرد به سر

بی بقا گردی چو گل بر شاخ و خار اندر خزان

اعتماد و تکیه کم کن بر بقا و بود خویش

هر بقا کان عاریت دادند یک چندی ترا

چون نباشد باقی ای غافل بجز فانی مدان

گر تو باشی مهربان ور پند و حکمت بشنوی