آنکو به بقای تن او شاد نباشد

ناهید مغنی شود و تیر دبیرش

آن کز اثر کینه او با دم سردست

هرگز نکند ز آتش خود گرم اثیرش

ادبار فنا هم به بقا کرد ز حیرش

بخشد غرض خلق بدانگونه که گویی

صاحب خبر آز و نیازست ضمیرش