و آنگه ز بالکانه روحانیان چو دل

وی دی بهار بوده و اکنون خزان شده

ای جسم جان پذیر تو خوش خوش ز روی لطف

هنجار جان گرفته و چون جان نهان شده

جای روان بدیده و با دل روان شده

ای بوده حبس در قفس طبع وز خرد

ناگه قفس شکسته و زی آشیان شده