لعنت دینست گوش بدسگالش را نصیب

یاد او در شعر ما همچون کلیم اندر گلیم

آب حلمش در گران رفتن بگرید بر فرات

آتش خشمش ز کم سوزی بخندد بر جحیم

لعبت چینست چشم نیکخواهش را ندیم

سیم بخشد شاعران را همتش بی گفتگوی

دوست دارد زایران را سیرتش بی ترس و بیم