در تو آویزد عطا چونان که عاشق در وصال

یافتی علمی چو نفس ذات کلی بی کران

اینت علمی بی نهایت وینت فضلی با کمال

از تو بگریزد خطا چونان که درویش از نیاز

لعل رخسار از پی آنی که آب روی تو

گوهرت را از سواد سود شست و میل مال

لاجرم هر جا که دست زر فشانت روی داد