با صفای دل چه اندیشی ز حس و طبع و نفس

همچو مور و پشه و روباه کم آزار باش

ور همی خواهی که دو عالم مسلم باشدت

یک زمان بر وفق صاحب عور و صاحب عار باش

یار در غارست با تو غار گو پر مار باش

سینه فرزانگان را کین چه گردی مهر گرد

دیده دیوانگان را گل چه باشی، خار باش