دیده دیوانگان را گل چه باشی، خار باش

با صفای دل چه اندیشی ز حس و طبع و نفس

یار در غارست با تو غار گو پر مار باش

سینه فرزانگان را کین چه گردی مهر گرد

ای سنایی گرت قصد آسمان چارمست

همچو عیسا پیش دشمن یک زمان بر دار باش

مدح خواجه ست این قصیده اندرین دعوی مکن