مادح و ممدوح را چون او ندیدم در جهان

زو ستوده تر نیابد هیچ کس مردم ستای

شعر او پرورده باشد همچو ابروی چگل

قافیتها دلربای و تنگ همچون چشم فای

در سخن معنی طراز و در سخا معنی فزای

نیست گردد بی گمان از خاطر او حشو و لحن

آب گردد استخوان ناچار در حلق همای