گر به خیره بادپایی خاک پیماید همی

سر فرازان جماعت گر چه بدگوی منند

مر مرا باری بدیشان دل ببخشاید همی

آب روی و آتش طبع مرا زان چه زیان

زین شگفتی من خود از اندیشه حیران مانده ام

تا چرا معنی بدینسان روی بنماید همی

گر مرا نادان بنستاید چه عیب آید از آن