گر مرا نادان بنستاید چه عیب آید از آن

گر به خیره بادپایی خاک پیماید همی

زین شگفتی من خود از اندیشه حیران مانده ام

تا چرا معنی بدینسان روی بنماید همی

چون به عالم هر که دانایست بستاید همی

در سعادت همچنین آسوده بادی سال و ماه

از بزرگان و ز بزرگی مر ترا اقبال و جاه