چون به عالم هر که دانایست بستاید همی

زین شگفتی من خود از اندیشه حیران مانده ام

تا چرا معنی بدینسان روی بنماید همی

گر مرا نادان بنستاید چه عیب آید از آن

در سعادت همچنین آسوده بادی سال و ماه

از بزرگان و ز بزرگی مر ترا اقبال و جاه