در سعادت همچنین آسوده بادی سال و ماه

تا چرا معنی بدینسان روی بنماید همی

گر مرا نادان بنستاید چه عیب آید از آن

چون به عالم هر که دانایست بستاید همی

از بزرگان و ز بزرگی مر ترا اقبال و جاه