حسن عقلش آب و آتش بود و این کس را نبود

ور بدانی گوش من زی تست هان ای خواجه هات

تا نقاب از چهره جان مقدس بر گرفت

هر که صاحب دیده بود آنجا دل از دل بر گرفت

کاتش از بام اندر آمد آب راه در گرفت

عیسی اندر دور او ناید که او اندر جهان

ناوک اندر دیده دجال و گوش خر گرفت