ای مرا در روضه فضل آوریده بعد از آنک

تنت بی جنبش نخواهد بود و جانت بی ثبات

ای به همت بوده بی سعی سپهر و آفتاب

خشکسال خاطر دریاب ما را فتح باب

دیده بودم در دو ماه از ده فضولی صد عذاب

گاهم این گفتی تو مردم نیستی از بهر آنک

با خران هم صحبتت بینم همیشه چو ذباب