دیده بودم در دو ماه از ده فضولی صد عذاب

ای به همت بوده بی سعی سپهر و آفتاب

خشکسال خاطر دریاب ما را فتح باب

ای مرا در روضه فضل آوریده بعد از آنک

گاهم این گفتی تو مردم نیستی از بهر آنک

با خران هم صحبتت بینم همیشه چو ذباب

گر نه ای از ما چو عیسا چون نپری بر هوا