تا ندارندم دو سال از انتظار اندر زحیر

اهل دنیا بیشتر همچون کمانند از کژی

بد نپنداریدم ار من راست باشم همچو تیر

چون کریمان یک درم ندهندم از روی کرم

سرمه بخشش چه سود آنرا که دیده مدح گوی

کرده باشد انتظار وعده صلت ضریر

تا ابد هرگز نگشتی محترق از آفتاب