تا ابد هرگز نگشتی محترق از آفتاب

تا ندارندم دو سال از انتظار اندر زحیر

سرمه بخشش چه سود آنرا که دیده مدح گوی

کرده باشد انتظار وعده صلت ضریر

گر عطارد یک نفس در صدر تو بودی دبیر

ای بلند اصلی که کم زادست چون تو خاک پست

وی جوانبختی که کم دیدست چون تو چرخ پیر