گر عطارد یک نفس در صدر تو بودی دبیر

سرمه بخشش چه سود آنرا که دیده مدح گوی

کرده باشد انتظار وعده صلت ضریر

تا ابد هرگز نگشتی محترق از آفتاب

ای بلند اصلی که کم زادست چون تو خاک پست

وی جوانبختی که کم دیدست چون تو چرخ پیر

روی زی صدرت نهادم بادل امیدوار