این بس که ضایع می کنی برمن جفای خویش را

عزت مبردر کار دل این لطف بیش از پیش را

لطفی که بد خو سازدم ناید به کار جان من

اسباب کین آماده کن خوی ملال اندیش را

هر چند سیل فتنه گر چون بخت باشد ور رسی