هست قفس حصار جان مرغ شکسته بال را

هست امید قوتی بخت ضعیف حال را

مژده یک خرام ده منتظر وصال را

گوشه ناامیدیم داد ز سد بلا امان

رشحه وصل کو کزو گرد امید نم کشد

وز نم آن برآورم رخنه انفصال را

نیم شبان نشسته جان ، بر در خلوت دلم