نیم شبان نشسته جان ، بر در خلوت دلم

هست قفس حصار جان مرغ شکسته بال را

رشحه وصل کو کزو گرد امید نم کشد

وز نم آن برآورم رخنه انفصال را

منتظر صدای پا مهد کش خیال را

من که به وصل تشنه ام خضر چه آبم آورد؟

رفع عطش نمی شود تشنه این زلال را