منتظر صدای پا مهد کش خیال را

رشحه وصل کو کزو گرد امید نم کشد

وز نم آن برآورم رخنه انفصال را

نیم شبان نشسته جان ، بر در خلوت دلم

من که به وصل تشنه ام خضر چه آبم آورد؟

رفع عطش نمی شود تشنه این زلال را

دل ز فریب حسن او بزم فسوس و اندرو