ترسم که مرغ روح پرد از قفس مرا

روزی که میرم از غم محمل نشین خود

بهر عزا بس است فغان جرس مرا

زین چاکهای سینه که کردند ره به هم

وحشی نمی زدم چو مگس دست غم به سر

بودی اگر به خوان طرب دسترس مرا