وحشی نمی زدم چو مگس دست غم به سر

بهر عزا بس است فغان جرس مرا

زین چاکهای سینه که کردند ره به هم

ترسم که مرغ روح پرد از قفس مرا

بودی اگر به خوان طرب دسترس مرا