از تیغ بی ملاحظه آه ما بترس

ای سرخ گشته از تو به خون روی زرد ما

ما را ز درد کشته و غافل ز درد ما

اولیست اینکه کس نشود هم نبرد ما

در آه ما نهفته خزان و بهار حسن

تاثیرهاست با نفس گرم و سرد ما