که بینم در کمینگاه نظر سد ناوک اندازت

کسی خود جان نبرد از شیوه چشم فسون سازت

دگر قصد که داری ای جهانی کشته نازت

نمی دانم که باز ای ابر رحمت بر که می باری

همای دولتی تا سایه بر بام که اندازی

خوشا بخت بلندی را که سوی اوست پروازت

چه گفتم ، اله ، اله آنچنان سرکش نیفتادی