خوشا بخت بلندی را که سوی اوست پروازت

نمی دانم که باز ای ابر رحمت بر که می باری

که بینم در کمینگاه نظر سد ناوک اندازت

همای دولتی تا سایه بر بام که اندازی

چه گفتم ، اله ، اله آنچنان سرکش نیفتادی

که آساید کسی در سایه سرو سرافرازت

من آن روز آستان بوسیدم و بار سفر بستم