کنند سلسله در گردنش به زلف تو حشر

علاج رنج تغافل دو روز پرهیز است

شدیم مات به شطرنج غایبانه تو

به ما بخند که خوش بازیت به انگیز است

دلم که بسته آن طره دلاویز است

جگر زد آبله وز دیده می چکد نمکاب

که بخت شور به ریش جگر نمکریز است