که بخت شور به ریش جگر نمکریز است

کنند سلسله در گردنش به زلف تو حشر

دلم که بسته آن طره دلاویز است

جگر زد آبله وز دیده می چکد نمکاب

رقیب عزت خود گو مبر که بردر عشق

حریف کوهکنی نیست آنکه پرویز است

به ذوق جستن فرهاد می رود گلگون