من بودم و دل بود و کناری و فراغی

بر سینه چنان خورد که از جوشن جان جست

این چشم چه بود آه که ناگاه گشودی

این فتنه دگر چیست که از خواب گران جست

این عشق کجا بود که ناگه به میان جست

در جرگه او گردن جان بست به فتراک

هر صید که از قید کمند دگران جست