ز تیمار و اندوه پیوسته دل

همیدون بانبوه ما همچو کوه

بباید شدن پیش او همگروه

که چندان دلیران همه خسته دل

برانم که ما را بود دستگاه

ازیشان برآریم گرد سیاه

بگفت این سخن سربسر پهلوان