بر لطف نهان تو گمانی که مرا هست

یک خنده رسمی ز تو ننهاده ذخیره

این چشم به حسرت نگرانی که مرا هست

زایل نکند چین جبین و نگه چشم

وحشی تو بده جان که نیاید به عیادت

این یار خوش قاعده دانی که مرا هست