عرصه ما به مروت که ز عالم کم شد

گر چه سیلاب فنا گنبد والا ببرد

جرعه پیر خرابات بر آن رند حرام

که به پیش دگری دست تمنا ببرد

هدهدی کو که به سر منزل عنقا ببرد

شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند

پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد