هدهدی کو که به سر منزل عنقا ببرد

جرعه پیر خرابات بر آن رند حرام

که به پیش دگری دست تمنا ببرد

عرصه ما به مروت که ز عالم کم شد

شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند

پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد

خانه آتش زدگانیم ستم گو میتاز