من کشته کرشمه مژگان که بر جگر

اما تبسمی که شود پرده در نبود

آن خنده ها که غنچه سیراب می نهفت

بیرون ز زیر پرده گلبرگ تر نبود

خنجر زد آنچنان که نگه را خبر نبود

دل را که نومقید زندان حسرت است

جز عرض عشق هیچ گناه دگر نبود