جز عرض عشق هیچ گناه دگر نبود

من کشته کرشمه مژگان که بر جگر

خنجر زد آنچنان که نگه را خبر نبود

دل را که نومقید زندان حسرت است

وحشی نگفتمت که غرور آورد نیاز

این سرکشی و ناز چرا بیشتر نبود