تف نشان جگرش چشمه حیوانی بود

دست امید که یک بار نقابی نکشید

بود دور از سر و نزدیک به دامانی بود

آنکه از تشنگیش بود گذر بر ظلمات

ریشه تفسیده گیاهی ز لب کوثر رست

که ز ابرش هوس قطره بارانی بود

خویش را ساخته آماده سد شعله خسی