این را به باغ دولت و آنرا به گلشن بخت

خشک از نهیب عدلش اندر هوا بماند

گر جان گذاشت خالی نخل رسیده او

او هر دو تازه نخلش او را بجا بماند

یارب که تا قیامت نشو و نما بماند

تو جاودان بمانی گر او نماند باقی

اقبال تو جهان را تا انتها بماند