دل خون شد و از دیده خونابه فشان رفت

این نقد بقا چیست که بیهوده فنا شد

اظهار محبت به سگ کوی تو کردیم

گفتیم مگر دوست شود دشمن ما شد

تا رفته ای از دیده چه گویم که چها شد

با جلوه حسنت چه کند این تن چون کاه

انوار تجلیست کزان کوه ز پا شد