با جلوه حسنت چه کند این تن چون کاه

گفتیم مگر دوست شود دشمن ما شد

دل خون شد و از دیده خونابه فشان رفت

تا رفته ای از دیده چه گویم که چها شد

انوار تجلیست کزان کوه ز پا شد

رفتیم به خواب غم از افسانه وحشی

او را که به عشرتگه ما راهنما شد