چرا از نسبت خود عشق را تهمت نهد وحشی

که چون گل را نماند خوبی رخسار بگریزد

بس است این طعنه از پروانه تا جاوید بلبل را

که رنگ و بوی گل چون رفت از گلزار بگریزد

کسی کز جور یار و طعنه اغیار بگریزد