آن نم که بود قطره شد و قطره جوی آب

برجست و رخت خود به سوی بیستون کشید

خود را نهفته بود بر این آستانه عشق

بیرون دوید ناگه و مارا درون کشید

وز آب جو گذشت به توفان جنون کشید

زین می به جرعه دگر از خود برون رویم

زین بادهای درد که از ما فزون کشید