زین بادهای درد که از ما فزون کشید

آن نم که بود قطره شد و قطره جوی آب

وز آب جو گذشت به توفان جنون کشید

زین می به جرعه دگر از خود برون رویم

وحشی به خود نکرد چنین خوار خویش را

گر خواریی کشید ز بخت زبون کشید