وحشی به خود نکرد چنین خوار خویش را

وز آب جو گذشت به توفان جنون کشید

زین می به جرعه دگر از خود برون رویم

زین بادهای درد که از ما فزون کشید

گر خواریی کشید ز بخت زبون کشید