به اسیر خود نبودی تو در این مقام هرگز

چو حدیث من بر آید کند آنچنان تغافل

که مگر به عمر خویشم نشینده نام هرگز

به رهت مقام کردم ، نگذاشتی مقیمم

به شکنج طره او دل وحشی است مایل

که خلاصیش مبادا ز بلای دام هرگز