به شکنج طره او دل وحشی است مایل

که مگر به عمر خویشم نشینده نام هرگز

به رهت مقام کردم ، نگذاشتی مقیمم

به اسیر خود نبودی تو در این مقام هرگز

که خلاصیش مبادا ز بلای دام هرگز