گر توان خواند فسونی که در آیند به دل

خود به خود من به شکن گیری مویش نروم

سد صلا می زند آن چشم و به این جرات شوق

بر در وصل ز اندیشه خویش نروم

هرگز از پیش دل عربده جویش نروم

ساقی ما ز می خاص به بزم آورده است

نیست معلوم که از دست سبویش نروم