هرگز از پیش دل عربده جویش نروم

سد صلا می زند آن چشم و به این جرات شوق

بر در وصل ز اندیشه خویش نروم

گر توان خواند فسونی که در آیند به دل

ساقی ما ز می خاص به بزم آورده است

نیست معلوم که از دست سبویش نروم

وحشی این عشق بد افتاد عجب گر آخر