به خویش آیم دمی سد بار و از خود بیخبر گردم

من بد روز را آن بخت بیدار از کجا باشد

که در کویش شبی چون پاسبانان تا سحر گردم

دلم سد پاره گشت از خنجرش و ز شوق هر زخمی

اگر جز کعبه کوی تو باشد قبله گاه من

الاهی ناامید از سجده آن خاک در گردم

نه از سوز محبت بی نصیبم همچو پروانه